Is aanraken niet héél intiem?  Zeker als we het doen zonder doel, zonder medisch doel, verzorgend doel, sportief doel, ... gewoon omwille van de aanraking zelf. En is intimiteit niet voorbehouden voor de slaapkamer? jammer genoeg denken vele mensen hier zo over. Kijken we elkaar wat langer in de ogen? Raakt iemand  je net wat langer aan? dan gaan de 'alarmbellen ' al aan en ben je op je hoede, 'wat wil die persoon van me?' en ga je onbewust de blik vaker afwenden, een beetje achteroverleunen om afstand te nemen om zeker duidelijk te maken dat je eventuele avances niet bevestigt.
Hoe jammer toch dat we in dit nauwe straatje zijn terechtgekomen en niet meer vrij en ontspannen kunnen genieten van te kijken in elkaars ogen, te genieten van een aanraking die helemaal toekomt zònder het mogelijke misverstand te moeten tackelen.

Aanraken als kunstvorm is een van mijn favorieten uit het arsenaal tools die ik ontwikkel ter bevordering van het vergroten van het bewustzijn rond intimiteit.
Ik wil namelijk het speelveld terug vergroten waarin we ontspannen kunnen ontmoeten, spelen en aanraken zonder dat er een druk komt van seksuele verwachtingen.

Het vergroten van de ruimte van intimiteit die nu erg vernauwd is en gedreven is in een kleine hoek van sexualiteit is één van mijn grote wensen. Aanraking en intimiteit is geërotiseerd geworden. Hoe kunnen we hier een ander geluid laten klinken?
Er is nood aan andere beelden en ervaringen. Het verspreiden van beelden van andere aanraking draagt bij tot het vergroten van het bewustzijn dat aanraking voor iedereen is, tussen allerhande mensen en ook tussen niet-romantische partners.

en kàn AANRAKING OOK EEN KUNSTVORM zijn op zich?

​

en de voorkant van een kunstwerk
Mijn kunst is veelal onderzoek naar verbinding, liefde, ontmoeting, dans, lichamelijkheid, zintuiglijkheid, voluit leven, vrijheid, expressie, ….van waaruit praktijken voortvloeien. Deze praktijken heten ‘scores' en zijn zoals een partituur voor muziek maar dan een partituur voor handeling en alle aspecten die kunnen bepaald worden in de handeling, zoals timing, licht, voorwaarden, hoeveel personen, …..
dat klinkt heel erg droog, dat is de achterkant van het kunstwerk zou je kunnen zeggen, de voorkant is kleurig, expressief, vol leven en emotie, een traktatie van beleving in een veilig kader!
Vaak gebruik ik een situatie of een materiaal, (Papier, olie, klei,…) telkens gebruik ik verbinding als kracht.
alle belevingen van de deelnemers van de kunst praktijken die ik organiseer hebben een werkelijke invloed op wat ik maak. Zo vertrouw ik er op dat alles wat ik maak geënt is op werkelijke beleving, in connectie.
met liefde en dankbaarheid voor elke deelnemer.

‘Raakvlakken, where we meet’ is a similar research to The Oilrituals but in another material, clay, and with another outcome: a sculpture in plaster that forms a bedding for encounter. From this work I derived smaller sculptures to discover with the hands.

A mini version of the experience. with the eyes closed you can find yourself in touch with touch itself.

​As a meditative practice, it reminds us of the delicacy involved in the transfer of information through our hands. The neural pathways are endless and deeply satisfied when reawakened to the modality of deep sensing.
​

I am very found of the 5 ways of being together from Tej Steiner: 
to have the intention to be
clear
real
present
connected
heart

The first one, 'trying to be clear' helps me not only to guide the groups that participate in my artwork but also in my personal decision making and expression.

I call this way of working the horizontal connection.
That does not mean that I am not a leader, but I am a leader amongst other leaders.
We are all leaders of our one lives and experiences, expressions and creations, and on top of that we own our ways of connecting, validating, choosing, strategies, ....

happy to get to know you, be clear and I give you permission to ask me to be clear.

with love,

Alexandra

After two decades of research, I am ready to step into the public sphere. Sharing my work, overcoming shyness, and standing up for what I create. 

My work is rooted in deep research, playful experiences, and profound artistic derivatives of that research. My biggest wish is that by showing my work, I can draw attention to the topics I am unfolding. While researching and delving ever deeper into these themes, I realized that this would be the journey I spend a lifetime on. I hope to inspire and connect with a broad community that is becoming increasingly aware of these matters.
As I write this, I am about to organize my final Oil Ritual this weekend—in the form I have practiced for the last five years. I investigate what intimacy means, and I have discovered that creating together is one of the most intimate acts there is. In shared creation, I have found the ultimate state of intimacy: simply being together. It may sound obvious, yet it requires a particular quality of ‘being’ and ‘togetherness’—the quality my work strives to achieve.
​The next series of Oil Rituals will be rehearsals for the performance, happenings and film.
For these purposes I create an offering for an audience to share 'the practice of being' to be able to appreciate in comfort the work I am about to share.